"तपाईं एकछिन चुप लाग्नुस् । म मिलाउँदै छु । होईन भने आफ्नै भाषामा सम्झाईदिनुस् ।" 

"के रे ?" मेरो बोली तिनलाई सह्य भएनछ । छातिको लुगा समातेर मलाई ढोका बाहिरसम्म तानेर ल्याए । भने, “गल्ती गर्छस् अनि मलाई चुप बस् भन्छस् ?" फोटो खिचेको मोबाईल हातमै थियो । खोसेर लिए । म अक्क न बक्क भएँ । के गरूँ के गरूँ भयो । भन्दै थिए, "पैसा तिर् | अनि माफी माग | अनि दिम्ला मोबाईल ।" 

मोटो ज्यानको मान्छे । मलाई एकगाँसमै निलूँलाम गरे । म पनि रिसले चुर भएँ । भुइँको ढुङ्गा तिपेँ । सोचेँ अब अति गरे भने हानिदिन्छु । आँखाबाट आँसु झर्र्यो । रूँदै आँखा पुछन थालेँ । डर लागिरहेको थियो । आफैप्रति दयाभाव भरिएर आयो । अब छातिको लुगा समातेर म बसेको घरको ढोकासम्म तानेर लगे । भने, "अझै ढुङ्गा टिप्छस् ? लु हान त !"

म लल्याकलुलुक नै भएँ । कोही थिएनन् त्यहाँ मेरो पक्षमा बोल्न चाहने । एकैछिनमा के भयो के । केही सोच्नसम्म सकिनँ । नतमस्तक भएर उभिईरहेँ ।