५० वर्षभन्दा लामो मेडिकल प्राक्टिस र राजनीतिसमेत छाडेर काठमाडौं बस्ता मलाई कतिपय पुराना स्मृतिहरू धमिलिंदै गए जस्ता लाग्छन् । तीमध्ये केही स्मृति शब्द मार्फत ब्युताउने कोसिस गरें। तर जति प्रयत्न गरे पनि लाग्छ, स्मृतिहरू रङ्गविहीन हुँदै गएका छन् । कति त हराउँदै पनि गए ।

महेश्वरीको अल्जाईमर्स विरुद्धको लामो सङ्घर्ष हेदहिर्दै बुझेको छु - स्मृति नै जीवन हो । स्मृति हरायो भने जीवन बाँच्नुको कुनै अर्थ हुँदैन । त्यसैले जीवनको यस अन्तिम गोरेटोमा एकपल्ट फेरि स्मृतिमा डुबुल्की मार्न चाहन्छु, खास गरेर महेश्वरीसँग बिताएका क्षणहरू किनकि आज उनी मसँग छैनन् । उनी सुत्ने ओछ्यान अहिले खाली छ उनको अनुपस्थितिले कोठा पनि खाली खाली लाग्छ। तर फेरि लाग्छ, सायद यस खालीपनामा पुराना स्मृतिहरू तैरिइरहेछन् ।

Search Results for 'Vigatakā pānā Trailokyanātha Upretī'